S&M color davebias.jpg

Performing Songwriter, Mare Wakefield (December 2007 issue)

Aiding & Abetting, Jon Worley
“A truly great album. There is an emotional depth past mere melancholy, and the music is sparsely sumptuous. One of the finest albums of any year ”

San Francisco Beyond Chron, E. Doc Smith
“Spottiswoode and McMahon’s chemistry is undeniable here, and their partnership must be considered one of the truly great ones to come along in some time.”

Performing Songwriter - DIY Top 12 Reviews, Mare Wakefield (Jan 2007)
“Deliciously wacky vignettes!”

KMTT Seattle The Mountain, Drew Dundon 
“Purely brilliant.”

CD Baby, Tamara Turner (staff reviewer)
“There is something fully numbing and stunning about Spottiswoode & McMahon that freezes the brain much like eating ice cream too quickly. While one ponders influences such as Tom Waits and Leonard Cohen, these songs blissfully inhabit the spooky, the derelict, the tossed out and forgotten nuggets of human creativity and therefore, steer the listener towards territories that stir and titillate the underbelly of one’s mind, the deserted corners of one’s heart. Giving the im- pression that no genre, no style, no sound effect, no far-fetched musical idea is off limits, S&M is an album that is so easy to fall in love with that you’ll almost be grumpy about it. Brilliant..”, Larry White
“One of the more enjoyable listening experiences of this or any year. The British “S” and American “M” have created a musical melting pot. Listen and you’ll hear American jazz, blues, folk, lounge, and pop, along with French chanson, German cabaret (and ‘oompah’ music), Brazilian bossanova (or is it tropicalia?), Mexican mariachi, Russian folk, and a bunch of styles we can’t quite put our finger on. There are the Beatles, the Pink Panther, and Spike Jones. ‘S&M’ makes even the worldly and eclectic music of Manu Chao sound provincial.Incredibly, despite this cultural hodge-podge, the music sounds of one ilk. That’s because: 1) Spottiswoode’s songs sound like no other. They are wise, literate, funny, biting, graphic, romantic, eccentric, personal and universal. 2) Spottiswoode’s deep and theatrical voice, an amalgam of Leon- ard Cohen, Serge Gainsbourg, Cyril Ritchard, Rex Harrison and Anthony Newly is the ideal vehicle for this material. 3) Riley McMahon is the perfect companion. Like that sidekick in ‘The Wild, Wild West’, he is the technician, the master of disguise, in charge of setting the mood, abetting our hero and making sure he gets the girl (although, if these songs are any indication, he rarely gets her for long).”

Moors Magazine (Dutch e-zine)
S&M van Spottiswoode en McMahon doet denken aan Gavin Friday op zijn allerbest en aan Jackie Leven met een vleug Tom Waits. Jonathan Spottiswoode schreef de liedjes en speelt gitaar, Riley McMahon doet de rest. De rest betekent hier veel – de altijd verrassende percussie, de korte maar scherp gekozen samples, de bijzondere mix. Denk aan weelderige liedjes die op een prettige manier blijven haken, denk aan bijna hoorspelachtige arrangementen, denk aan humor, maar denk ook aan intieme muziek. Luister naar “Mummy’s got strange friends”, waarin niet alleen die vreemde vrienden fraai in een enkele zin gekarakteriseerd worden (“A senator’s daughter now living abroad, she damaged her liver, still she drinks when she’s bored”), maar dat ook een arrangement heeft dat erg grappig is en dat tegelijk een ietwat onheilspellen- de sfeer neerzet. Of neem “Cold Days of December” dat meteen een lome, tropische sfeer oproept met percussie en een gedempte trompet, waarna de constatering volgt dat de zanger de koude dagen van december zo mist. In Jessica, Sit Down werkt het zachtdwingende “Jessica Sit Down” op de lachspieren, maar ook hier wekt het arrangement, waarin
een ruige fuzzgitaar juist heel effectief naar de achtergrond gemixt is pure bewondering op. Een groeialbum met alleen hoogtepunten, en een absolute aanrader.
Rough Translation: 5 STARS!!!!